लिला निरौला
आज विहानै सबै मान्छेको मुहारमा खुसी छाएको छ। मौसम पनि सफा सुन्दर छ, सिमसिम परेको पानीका थोपा भदौरे घामले सुक्न पनि पाएको छैनन्। आज देश ठूलो अनिष्ट हुनबाट बचेको छ। सबै चौतारामा बसेर हर्ष विभेर साथ खुसी साटासाट गर्दै छन्। विहानको चिसो चिसो हावा मन्दमन्द घाम प्रकृती नै हाँसे दिएकी छन्। १२÷१५ बर्ष पछाडिको हाँसो प्रकृतिको एकदमै मनमोहक थियो। आज साच्चै नै नेपाल आमाले कयौ आफ्ना सन्तानको पीडा भुलेर मुस्कुराई रहेकिछिन्। उनका आफ्ना सन्तान आफ्नै काखमा अकालमा मरे । उनले सन्तानको पीडामा रुन बाहेक केही गर्न सकिनन्। तर आज सम्पूर्ण दुःखलाई भुलेर हामीसँगै शान्तीको स्वास फेर्दै स्वतन्त्र भएर उल्लासका पखेटा फिजाइफिजाई हास्दै छिन् धर्ती माता । आज देशमा नया“ उमङ्ग छाएको छ। सम्पूर्ण सभासद् एकै ठाँउ बसेको बेला विद्युत सटभएर सवै सभासद्को एकै वास भएछ। कुनै पनि सभासद् बाच्न सफल भएनन् सबै जनाको एकै साथ राम नाम भएछ । देश चलाउने सबै सभासद् मर्दा पनि कुनै जनताको आँखामा पश्चताप र दयाको भाव छैन । सम्मूर्ण जनतामा खुसीको लहर छाएको छ । मानौ लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको जन्म भएको झै लाग्यो। देशका यति ठूला नेताहरु एकै ठाँउ स्वाहा हुदा न त धर्ती माताको मन दुख्यो न जनताको नै । २÷३ बर्षको अवधिमा यो कपुत नेताले कति जनताको उडुस बनेर खुन चुसे देशको विकाश चुसे, देशको ढिकुटी सके। अन्तर्राष्ट्रिय छवी विगारे, आफूआफू झगडा गरे, सबै नराम्रा काम मात्र गरे, राम्रो कामको त थालनी नै गरेनन्। यस्ता नेता मर्दा कसको आँखामा आशु आउने ? दशौ हजार सन्तान मर्दाको पीडा सभासद्को मृत्युले मलम लाइन बत्ती धर्ति आमाले। देशका फोहोरी किराको नष्ट भयो अव देशलाई नयाँ नेतृत्व चाहियो। नेताको अत्यसंगै देशमा शान्ती र बिकासको जन्म भयो। यी नेता त नपुसक नै रहेछन्। विकास र शान्ती जन्माउन नसक्ने कलाकार, उद्योगी, पत्रकारहरु, नागरिक समाज मिलेर नयाँ सरकार गठन भयो। शान्ती र विकासलाई हुर्काए देशलाई ३ सय मिटरको दौडमा दौडाएर विकास र शान्तिका सन्ततीले सारा देश छाएको छ। विहान ५ वजे मोबाइलको आलम बज्दा थाहा पाए सपना पो रहेछ। उठेर निकै वेर घोरिए किन विउजेछु जस्तो लाग्यो।मेरो सपना साकार भएको आफैलाई धिकार्न थाले मेरो सपना साचो पो हो कि भनेर टि.भी. खोले हेरे । समाचार त आउने बेला भएको थिएन । फ्लास न्युज तल लेखेको थियो ‘हिजो राती सम्म पनि सहमती हुन सकेन।’ अव त नेता हो, जनता बाठा भएका छन् । अब कुन मुकुण्डा लगाएर आउछौ ? गाँउ तिमीहरुका साँडेले जनतालाई चुसेर खास्टो बनाएका छन्। साइकलका यात्रालाई पलसरको हुकाई बनाएका छन् र जनताले गाँस काटेर पालेका जनताका मान्छे हँु भन्नेलाई पनि कुर्सी नै प्यारो लाग्न थाल्यो। स्वाभिमान बेचेर सत्तामा पुगेका आदर्शवादीलाई त झन कुर्सीनै छोड्न मन छैन। आफ्नो अस्तित्व नै झन्डै गुमाएकालाई पनि कुर्सीनै प्यारो यो कुर्सी त देशलाई नै घाँडो भयो। म एकजना सर्वसाधारणले देखेको सपना सम्पूर्ण जनताले देखे भने नेताहरुको अस्तित्व खोज्न भारत र अमेरिका नै जानुपर्ला। तिमीहरुको आवाजमा उठ्ने हात तिमीहरुको लाचारी माथि बर्सिन सक्छ। अझ पनि हामीलाई झुक्यायौ भने नेता विरुद्धको प्रतिक्रान्ति जन्मन सक्छ।
आज विहानै सबै मान्छेको मुहारमा खुसी छाएको छ। मौसम पनि सफा सुन्दर छ, सिमसिम परेको पानीका थोपा भदौरे घामले सुक्न पनि पाएको छैनन्। आज देश ठूलो अनिष्ट हुनबाट बचेको छ। सबै चौतारामा बसेर हर्ष विभेर साथ खुसी साटासाट गर्दै छन्। विहानको चिसो चिसो हावा मन्दमन्द घाम प्रकृती नै हाँसे दिएकी छन्। १२÷१५ बर्ष पछाडिको हाँसो प्रकृतिको एकदमै मनमोहक थियो। आज साच्चै नै नेपाल आमाले कयौ आफ्ना सन्तानको पीडा भुलेर मुस्कुराई रहेकिछिन्। उनका आफ्ना सन्तान आफ्नै काखमा अकालमा मरे । उनले सन्तानको पीडामा रुन बाहेक केही गर्न सकिनन्। तर आज सम्पूर्ण दुःखलाई भुलेर हामीसँगै शान्तीको स्वास फेर्दै स्वतन्त्र भएर उल्लासका पखेटा फिजाइफिजाई हास्दै छिन् धर्ती माता । आज देशमा नया“ उमङ्ग छाएको छ। सम्पूर्ण सभासद् एकै ठाँउ बसेको बेला विद्युत सटभएर सवै सभासद्को एकै वास भएछ। कुनै पनि सभासद् बाच्न सफल भएनन् सबै जनाको एकै साथ राम नाम भएछ । देश चलाउने सबै सभासद् मर्दा पनि कुनै जनताको आँखामा पश्चताप र दयाको भाव छैन । सम्मूर्ण जनतामा खुसीको लहर छाएको छ । मानौ लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको जन्म भएको झै लाग्यो। देशका यति ठूला नेताहरु एकै ठाँउ स्वाहा हुदा न त धर्ती माताको मन दुख्यो न जनताको नै । २÷३ बर्षको अवधिमा यो कपुत नेताले कति जनताको उडुस बनेर खुन चुसे देशको विकाश चुसे, देशको ढिकुटी सके। अन्तर्राष्ट्रिय छवी विगारे, आफूआफू झगडा गरे, सबै नराम्रा काम मात्र गरे, राम्रो कामको त थालनी नै गरेनन्। यस्ता नेता मर्दा कसको आँखामा आशु आउने ? दशौ हजार सन्तान मर्दाको पीडा सभासद्को मृत्युले मलम लाइन बत्ती धर्ति आमाले। देशका फोहोरी किराको नष्ट भयो अव देशलाई नयाँ नेतृत्व चाहियो। नेताको अत्यसंगै देशमा शान्ती र बिकासको जन्म भयो। यी नेता त नपुसक नै रहेछन्। विकास र शान्ती जन्माउन नसक्ने कलाकार, उद्योगी, पत्रकारहरु, नागरिक समाज मिलेर नयाँ सरकार गठन भयो। शान्ती र विकासलाई हुर्काए देशलाई ३ सय मिटरको दौडमा दौडाएर विकास र शान्तिका सन्ततीले सारा देश छाएको छ। विहान ५ वजे मोबाइलको आलम बज्दा थाहा पाए सपना पो रहेछ। उठेर निकै वेर घोरिए किन विउजेछु जस्तो लाग्यो।मेरो सपना साकार भएको आफैलाई धिकार्न थाले मेरो सपना साचो पो हो कि भनेर टि.भी. खोले हेरे । समाचार त आउने बेला भएको थिएन । फ्लास न्युज तल लेखेको थियो ‘हिजो राती सम्म पनि सहमती हुन सकेन।’ अव त नेता हो, जनता बाठा भएका छन् । अब कुन मुकुण्डा लगाएर आउछौ ? गाँउ तिमीहरुका साँडेले जनतालाई चुसेर खास्टो बनाएका छन्। साइकलका यात्रालाई पलसरको हुकाई बनाएका छन् र जनताले गाँस काटेर पालेका जनताका मान्छे हँु भन्नेलाई पनि कुर्सी नै प्यारो लाग्न थाल्यो। स्वाभिमान बेचेर सत्तामा पुगेका आदर्शवादीलाई त झन कुर्सीनै छोड्न मन छैन। आफ्नो अस्तित्व नै झन्डै गुमाएकालाई पनि कुर्सीनै प्यारो यो कुर्सी त देशलाई नै घाँडो भयो। म एकजना सर्वसाधारणले देखेको सपना सम्पूर्ण जनताले देखे भने नेताहरुको अस्तित्व खोज्न भारत र अमेरिका नै जानुपर्ला। तिमीहरुको आवाजमा उठ्ने हात तिमीहरुको लाचारी माथि बर्सिन सक्छ। अझ पनि हामीलाई झुक्यायौ भने नेता विरुद्धको प्रतिक्रान्ति जन्मन सक्छ।
0 comments:
Post a Comment