उनी

त्रिलोचन कोइराला

केही महिना अगाडि नै हो। म काठमाडौमा बस्थे। आफ्नो पारिवारीक कामले घर इलाम आउनु पर्ने भो। छाउनी कोठाबाट कलङ्कीसम्म साथी अविनयस“गै आइयो। त्यसबेला दिउ“सो ३ बजेको थियो। गाडीको टिकट गरियो। दमकसम्मको लागि मितेरी यातायातमा। ४ बजे मात्र गाडी आउने भएपछि साथीस“गै नास्ता गरियो। ४ः३० तिर गाडी आयो। गाडी चढाएर अविनय कोठातर्फ फर्कियो। म गाडीको आफ्नो सिटमा बस्न गए। आफ्नो सिट ६ नम्बरमा बसे। अर्को सिट खाली नै थियो। मनमनै आफ्नो साथी कस्तो पर्छ भन्ने चिन्ताले सताई रहेको थियो। मस“ग नयँ““ पत्रिका दैनिक थियो। त्यही निकालेर पढ्न थाले। कन्टेक्टरले २४÷२५ वर्ष लाग्ने सुगा कलरको कुर्था सलवार लगाएकी केटीलाई मस“गैको खाली सिटलाई देखाउ“दै बस्न लगाए। उनी अन्कनाउ“दै बसिन्। किनकी गाडीमा त्यही मात्र सिट खाली थियो। गाडीको कलङ्कीबाट ४ः४५ मा मात्र यात्रा सुरु भयो। म पत्रिका पढी रहे। सिटमा स“गै बसेकी केटी साथी आफ्नो सामान मिलाउन व्यस्थ थिइन्। उनले झोला यताउता सार्दा हातले मलाई ठोकिन्थ्यो। उनी सरी भन्थिन्। फेरि ठोकिन्थ्यो माफ गर्नु भन्थिन्। म हाँस्थे मात्र ठिकै छ भन्थे। गाडी थानकोटमा आइ पुग्यो। प्रहरीले चेक जा“च गर्न गाडी रोक्दा झ्यालमा पानीको बोतल उनले किन्न मागिन्। म झ्याल तर्फ भएको पानी महिले नै किने पैसा दिन खोज्दै थिइन्, मैले मानिन्। ‘लामो यात्रास“गै गरिदैछ यो पानीमा पनि तेरो र मेरो गर्नु पर्छ र ?’ पुरुष हुनको महान्ता बोले मैले। उनी मुस्कुराइन् मात्र, केही बोलिनन्। गाडी थानकोटबाट ओरोलो लाग्यो। घुम्ती नाघ्न थाल्यो। तल तलसम्म तलै तला देखिने बाटोहरु देखिन्थे। म प्रकृति नियाल्दै थिए। उ पनि साहेत त्यही। उनी अनायसै बोली कहास“म्म जानु हुन्छ दाइ ? उसले दाइ सम्बोधन गरिन्। ‘दमकसम्म’ छाटो उत्तर दिए। ‘तपाई नि ?’ प्रति प्रश्न तेर्साए मैले। ‘इनरुवासम्म।’ हामी हाम्रो बोलचाललाई क्रमशः परिचय, जिम्मेवार पारिवारिकसम्म गर्ने भइसकेका थियौ साँझ ९ः३० मा मुङ्लिनमा खाना खादासम्ममा। १० बजेतिर गाडीले आफ्नो गन्तव्यतिर लाग्न तरखर गर्न थाल्यो। हामी पनि गाडीमा चढियौ। ‘म झ्यालतिर बसे है’ भन्दै उनी मेरो सिटमा बसिन्। म उनको सिटमा । गाडी क्रमशः अघि बढिरहेको थियो। ‘आम्मै कस्तो डरलाग्दो खोला’ उनी अतालिन्दै मेरो पाखुरा समाइन्। ‘त्रिसुली खोला भनेको यही हो।’ अध्यारो नै भए पनि गाडीको उज्यालो सडकका किनारामा बनाएको घरहरुको उज्यालोको सहायतामा मदन भण्डारीको जिप दुर्घटना भएको ठाउ“ मैले उनलाई देखाई दिए। उनले मदन भण्डारी भएको भए, देशले यो अवस्था नभोग्नु पर्ने थियो नि ? उनीलाई मन पर्ने नेता हो रे मदन भण्डारी। गाडीका सबै यात्रुहरु प्राय निदाई सकेका थिए। त्यस बेलासम्ममा मात्र हामी एक अर्काको गफमा व्यस्त थियौ। ड्राइभरले भित्रका सबै बत्तिहरु निभाएर मधुरो स्वरमा नेपाली लोक गीत लगाउ“दै आफ्नै गतीमा गाडी हा“की रहेका थिए। हामीबीच कहिले फिल्मी गफ त कहिले राजनीतिक गफ त कहिले पारिवारीक गफ हुन्थे। एक सहकारीको जिम्मेवार पदमा काम गर्दिरहेछिन्् उनी। व्यावहारिक पक्ष पनि अनुशासित संयमित नै थियो। बोलीमा वैद्धिकता थियो। रातको ११ः३० हु“दा हो। हेटौडा आउनै लागेको थियो। पुल नजिकै गाडीहरु लाम लागेर बसेका रहेछन््। त्यहा“ हाम्रो गाडी पनि लाइनमा बस्यो। गाडीका कर्मचारीहरु, केही यात्रुलाई गाडीबाट उत्रे। थाहा भो अगाडि एउटा ट्रक बाटामा नै पल्टिएछ। दुबैतर्फका गाडीहरु पालैपालो गरी आ–आफ्नो तर्फ अगाडि बढिरहेका रहेछन््। हामी यात्रुले भने बमोजिम ३० मिनेट बढी समय यसरी नै बस्नु पर्ने भयो। ‘यहा“ के गर्नु जाऊ हामी पनि अगाडि’, उनको मनसाय गाडी जाम कहा“सम्म छ हेर्ने थियो। हामी गाडीबाट उत्री अघि बढौं। बाटा भरी गाडीका लाम जङ्गलको बीच, बदाम, चाउचाउ, पानी बिक्री गर्ने व्यापारीको आवाज यात्रुहरु सडकमा यत्रतत्र छरिएर बसेका आ–आफ्नो धुनमा गफिरहेका थिए। उनले चिजबल खरिद गरिन्। चिजबल खा“दै हामी क्रमशः अघि बढ्यौं। अपचित हामी यो ६ घण्टाको स“गै बसाईमा बर्षौ पुरानो मित्रताझै नजिकी सकेका थियौ। उनले मेरो दा“या हत्केला समाएकी थिइन् अर्को हातले चिजबल। हामी दुबै चिजबल निकाल्दै खा“दै थियौ। बाटाका दा“या बा“या बसेका यात्रु हामी दुईलाई हेर्थे। त्यस प्रति हामीलाई कुनै प्रवाह थिएन।ट्रक पल्टिएर बाटो एकापटी थुनेको रहेछ, गाडीहरु आलो पालो गरी जा“दा रहेछन््। त्यतीनजेलमा हाम्रो गाडी पनि त्यहा“ आइपुग्यो। १५ मिनेट गाडी अगाडि बढेपछि हेटौडा बजार आइपुग्यो। त्यहा“ त गाडी नै गाडी पो रहेछन््। गाडीको हुलमा हामी पनि मिसियौ। थाहा भो ३० किमी अगाडि गाडीले मानिसलाई किचेर स्थानीयबासीले गाडी बन्द गरेका रहेछन््। एक बजेको थियो। बिहानसम्म गाडी अघि नजाने हल्ला भो। ‘नेपाल यस्तै भएर अगाडि नबढेको, जे गरेपनि बन्द हड्ताल’ उनले आक्रोस पोखिन्। ‘बिरोध गर्ने अरु उपाय पनि हुन्छन्् होला नि’ उनको भनाईमा अरु यात्रीले पनि समर्थन गरे। बाहिर जाउ न ल उनले नम्रतापूर्वक मलाई अनुरोध गरिन्। हामी बाहिर निस्कीऊ। उनलाई पिसाव लागेका रहेछ। हामी दुबै वसपार्क पूर्वपट्टिको सार्वजनिक शौचालय गयौ। खुल्ला चौर कुनामा शौचालय, मानिस बस्न बनाएको प्रतीक्षालय सुशासन ठाउ“। त्यही बस्ने सल्लाह भो हाम्रो। प्रतीक्षालयमा डोरीमार्फत बनेको एक प्रकारको खाट रहेछ। हामी त्यही बस्यौं। प्राय एक अर्का स“गस“गै जोडिएर नै बसेका हामीलाई कुनै कुराको प्रवाह थिएन्। तपाईको यो हात के ले काटेको ? मेरो हत्केला समाउ“दै मेरो पुरानो घाउको खोटलाई छामेर उनले सोधिन्। सडकबत्तीके मधुरो प्रकाशमत्र हामीलाई चिमाईरहेको थियो। ‘रुखबाट लडेर’ छाटो उत्तर दिए मैले। शरिरको दाया भाग प्रया म माथि थियो उनको। मेरो हातमा रहेको पत्रिका मानि उनले। कनि ? मैले सोध। ‘कस्तो गर्मी यो हम्कीन’ म नै हम्की दिन्ुछ नि। पत्रिका नदिने योजना थियो मेरो, पत्रिका भित्र मेरो दैनिकी डायरी पनि थियो। ‘नाई दिनु न म आफै हम्कीन्छु। ’ उनले पत्रिका खोस्न थालिन्। म आफूतर्फ नै राख्न चाहन्थे। दुबैबीचको तानातानकको हलुका त्यो डारीको खाट पल्टियो। उनी आतिन् र मलाई अंगालो मारिन्। उनको शरिर मलाईसँगसँगै लड््न पु¥यौं। उनी तल र म माथि खुल्ला एकान्त ठाउ“मा लडियो। उनको दुबै हातले मलाई अ“गालो मारेको थियो। मेरो पुरै शरीर उनी माथि थियो। उनले लजाउ“दै मुस्कुराइन्। तर अंगालो भने हटाइनन्। मलाई आफलार्ई अफ्ठारो लागि रह्यो। विस्तारै मेरो ओठ उनको गामा लगेर माया गरे मैले। ‘छया तपाई त कस्तो मान्छे नसोधी यस्तो गर्छन् ?’ अंगालोबाट हात हताउदै उनी बोलिन्। म उनीमाथिबाट उत्रिए। र बस्द भने–‘यस्तो रोमान्टीक बेला पनि सोध्छन्् र ?’ उनी पनि उठेर मेरो कानमा समाउदै मस“ग टासिएर बसी यो चै तपाईंलाई सजाय है भनिन्। ‘ल ल आफै गल्ती गर्ने मजाले बसेको मलाई अंगालो हालेर लडाउने उल्टै मलाई सजाय दिने भन्दै मैले उनको गाला चिमोटी दिए। ल ल मेरै गल्ती भो। मलाई के सजाय दिनु हुन्छ। उनको दुबै हात मेरो कुममा चढाएर उनको टाउको मेरो टाउको ठोक्काइन्। म अक्मकिए...। अ तिमीलाई सजाय। ल यहा“ मलाई माया गर मेरो अनुहार अघि बढाए। उनी लजाउ“दै मेरो गालामा किस गरिन्। दुबै हातले आफ्नो अनुहार छोपेर तपाईलाई पख्नु न, भन्दै मरो काखमा आफूलाई लुटपुटाइन्। म विस्तारै लामो कपाल विस्तारै समसमाए। तिमीलाई लजाउदा त कस्तो राम्री देखिदोरहेछ। जिस्काए। ‘होला होला भन्दै कर्के नजरले हेर्दै मेरो काखमा नै सिरानी लगाएर उनी सुतिन्। मेरो हत्केला उनको केश हुदै उनको अनुहार, ओठ चिउडो, घाटीसम्म सलबलाउन थालको थिए। उनले आ“खा चिम्लिएको थियो। अस्पस्ट स्वरमा के गर्नु भएको मात्र भन्थिन् उनी। नजिकैको बसपार्कको ठूलो आवाजले हामी समालियौ। हतार हतार हाम्रो गाडीमा आई बस्यौं। गाडीमा हामी दुईलाई नै पर्खिएर बसको रहेछ। सबै यात्रुले नजर हामी प्रति शङ्खालु थियो। गाडी यात्रा सुरु भयो त्यसमाथि हामीले जीवनको कुरा ग¥यौ। विस्वास बिछोड, समाज र भविष्यको कुरा ग¥यौ। त्यस रात हामी एक झिमिक्क पनि निदाइनौं। गाडी आफ्नै गतिमा बढी रह्यो। हामीलाई गाडीको दगुराईस“गै विछोडले तड्पाउन थालिसकेको थियो। एक अर्काको अंगालेमा बेरिएर फेरि भेट्ने बा“चा ग¥यौ पनि। सिरहा, सप्तरी, सप्तकोशी हु“दै अगाडि बढी रह्यो। उनीस“ग बिछोड हुने अन्तिम स्थल इनरुवा आइपुग्न लागेको थियो। उनीको दुबै आ“खा रसाएका थिए। उनी बिछोडको तड्पाईमा थिइन्। म पनि कम थिइन। उनलाई मैले अन्तिम पटक गालामा माया गरे। उनले पनि त्यसै गरिन्। उनले आफूलाई सम्हाल्न सकिनन् र आफ्नो शरिर छोडिन र मेरो बाहुपासमा सुकसुकाइन्। बिछेड निच्चित थियो। उनी इनरुवामा मन थाम्भ्न नसकी नसकी उत्रिन। हाम्रो गाडी गाडी क्रमशः अघि बढ्यो। म झ्यालेबाट हेरी रहे उनलाई वर वर सम्म। जहा“ उनलाई देखिन्न थियो। त्यहासम्म उनलाई हेरिरहे।

Posted in: कथा