युवराज विवश
म भन्दा निकै जेठा, पत्रकारीताका सहयात्री मित्र बेणु अधिकारीको अनुरोध टार्न नसकेर आज म अर्थात उही ‘फुच्चे पत्रकार’ आफ्नै बारे कुरा कथ्दैछु ।
आधा दशकअघि गौरादह र महारानी झोडामा जब म कक्षा ८-९ मा नै पढ्थे होला सायद त्यति बेला, कुनै एक निजी बिद्यालयमा ।
यही गौरादहमा, म समाचारको बाढीमा थिए । न म जान्दथें, तर पनि कनीकुथी कथ्थें समाचार, जुन मेरो लक्ष्य बन्थ्यो सायद त्यतिबेला । म सानो उमेरमा संगिठत भएको मान्छे । माफ गर्नु होला, कुनै पार्टीको चाहिँ होइन ।
म संगठित हुन्थे, बाल क्लब अनि बटुल्थें साथीहरु । त्यतिबेला म त्यस्तै १२, १३ बर्ष कै त थिएँ होला, जुन समय म कुनै रेडियोबाट प्रशारित कार्यक्रममा श्रोता क्लब खोलेर पनि लागें । असल शासन, छिनोफानो यस्तै यस्तै । जाग्यो अब मलाई पत्रकार बन्ने धुन । म तल्लीन भएर त्यही समाचारको बाढीमा हेल्लिएँ अर्थात खबरेहरुको भिडमा मिसिन पुगें। म अहिले त्यहिँ छु, आफ्नो भबिष्यका लागी तल्लीन भा’को छु, म त्यही खबरे ।
म केदार खड्काको पथमा थिएँ, अर्थात् म ७ मा पढ्दा त्यही खड्काकै असल शासन कार्यक्रमको क्लबमा थिएँ, भ्रष्टाचार बिरुद्धको अभियान रे ! म त्यही अभियानको ‘असल शासन हिमायती’ भा’को थिए । क्लब खुल्यो, म नै बनें अध्यक्ष । ६५ जनाको समुहको म नेतृत्व गर्थें । त्यसअघि मेरै अग्रसरतामा खोलिएको थियो, मैदानघोपा बाल समुह, त्यो पनि मेरै अध्यक्षतामा थियो । अब म पछ्यौटे (follower) भएको थिएँ तिनै केदार खड्काको अर्थात् उनकै असल शासन हिमायतीहरुको ।
म पूरै असल शासन हिमायती भइसकेको थें’ त्यतिबेला । केही मानिसलाई थर्काउने सम्म पनि गरें होला, त्यही असल शासनका नाममा वा भ्रष्टाचार बिरुद्धको अभियानमा । गाबिस सचिवसमेत थर्काइयो होला, हेल्थ पोष्टका अहेब समेत थर्किए होला मेरा कडा शब्दले । यस्तै थिए म त्यति बेला ।
म बिग्रिएँ अब, लागेन मलाई । हेल्थ पोष्टका अहेब थर्काएको निहुँमा समेत बिद्यालयको अफिस धाइयो । अनि म पत्रकार बन्ने जोस चढ्यो, म सायद ती नै असल शासनको सोलोगन ‘जे देखेँ, त्यही लेखेँ’ म फेरी पछ्यौटे भए ।
म बिद्यालयमा पढ्थें सायद कक्षा ८ मा होला, बिद्यालयमा दादुराको खोप अभियान चल्यो । बिद्यालयका शिक्षकले पनि खोप लगाएको मैले पत्रिकामा पठाउन लागेको कपी फेला पर्यो मास्टरको हातमा, अनि हप्काई खाएँ । इख बढ्यो मेरो म फेरी होमिएँ यही खबरेको अभियानमा ।
म ७ मा पढ्थें होला, त्यतिबेला । सार्बजानिक सुनुवाईको जोस चढ्यो, उही त म असल शासन हिमायती त थिएँ, त्यही भ्रष्टचार बिरुद्धको पथमा । अनि गरियो सुनुवाई । प्रमुख वक्ता थिए, अहिलेका साँसद दिपक कार्की ( गौरादह गाबिसका अध्यक्ष थे’ उनी त्यतिबेला) । उनी त छक्क परे रे भन्दै थिए । म त फुच्चे पत्रकार नै त थिएँ नि । मेरो ‘भाषण’ भने उनले, तर त्यो मन्तब्य थियो, सिकाएकै थिए नै केदार खड्काले ।
मैले पहिलोपटक समाचार लेखें पुर्वाञ्चल दैनिकमा छापियो ‘गौरादहमा बहस’ मेरो जिन्दगीको पहिलो समाचार थियो । त्यही खबरे अभियानको एउटा ‘पत्रे’ (मलाई साथीहरुले जिस्काउँदा पत्रकारलाई पत्रे भन्ने गर्छन) ।
म होम्मिएँ कै थिएँ त्यही अभियानमा । लागिरहेकै थिएँ म पत्रकारीतामा, म फुच्चे पत्रकार । अनि म लागिपरेको थिएँ अबिछिन्न । कतिले त मलाई पत्याएनन् पनि किनकी म सानो थिएँ । कक्षाका केही साथीहरुका अगाडि म नेता थिए, भने केही शिक्षकहरु मेरा बिरुद्ध टुप्पी नै कसेर लागेका थिए ।
म खबरेहरुको पथ पैल्याउने बाटोमा थिएँ, भेट्टाएँ मैले ‘मोफसल साप्ताहिक’ पत्रिका । छापिन्थ्यो, मेरो प्रिन्टलाइन (पत्रिकाको अन्तीम पेजमा सम्पादकको नाम लेख्ने तलपट्टीको ठाउँ) मा नाम । “युवराज विवश(महारानीझोडा)” । म फुच्चे त पत्रकार भइसकेको थिएँ त्यस्तै १४-१५ बर्षको उमेरमा । म साइकल पेलेर पुग्थें, पथरी समाचार लिएर ।
म पत्रकार बन्न तल्लीन थिए । म यतिबेला ‘शोख’ का रुपमा पत्रकारीता गर्दैथिए, वा इख थियो मेरो पत्रकारीता अनि मेरो डेष्टिनेशन ।
शुरु गरिसकेको थिएँ, मैले खबरेको पेशा । मेलै मोफसलमा लेखेँ, पहिलो सफ्ट न्युज बुझ्थें त्यति बेला (अहिले त्यो फिचर रै’छ) । लेखेँ ‘सुकुम्बासी बालबालिका शिक्षाबाट बन्चीत’ जुन मेरो पत्रकारीताका लागि एउटा नौलो जोस थियो । लागिरहें उही मिसनमा पत्रकारीता । म उही पथ पैल्याउने कोशिसमा थिएँ । एसएलसी सकियो, अनि लागियो उच्च शिक्षाका लागि दमकतर्फ । म, मेरै अस्तीत्व पत्रकारीतामा खोज्दै थिएँ । मेरो एम, अनि डेष्टीनेशन पत्रकारीता ।
शुरु गरेँ। पूर्वाञ्चल दैनिकमा, दमक सम्बाददाता । फेरी म फुच्चे पत्रकार, समस्या भोग्दै थिएँ । अग्रजहरुबाट ‘बाल’ दिने प्रबृतिबाट । म निख्रिदै थिएँ, खबरे अभियानमा । केही अग्रज साथीहरुको समिप्यता, मेरा लागि स्पेश भयो । म पत्रकारीतामा जग हाल्दै थिएँ ।दर्शन दैनिक बिराटनगरमा आबद्ध भएँ, अनि पर्र्यो मलाई लट्री । बालबालिका सम्बन्धी समाचार लेख्ने पत्रकारहरुको प्रस्ताव आव्हान गरियो, म झापाबाट छनौट भएँ । अनि लिएँ मैले एड्भान्स जर्नालिजम ट्रेनिङ, जुन आधारभुत भन्दा धेरै माथिको कोर्ष थियो ।
म मुलुकका १३ पत्रकारहरुमध्ये परें, बालबालिका सम्बन्धी समचार लेखनमा । जितें डिजिटल क्यामरा, अनि रेकर्डर । यो ट्रेनिङ मेरो पत्रकारीताको टर्निङ मोड बन्यो ।
दमकमा अग्रज पत्रकारहरुको सामिप्यताले मलाई अघि बढ्न प्रोत्साहन मिल्यो । अनि लागिरहें आफ्नो डेष्टिनेशनमा ।
म उही फुच्चे पत्रकार, अहिले म, समाचार लेखेर बाँच्न सक्ने भा’को छु । अब म फेरिएको छु ।
म फेरिएको छैन । म त उही फुच्चे हुँ । म त्यही फुच्चे पत्रकार अब मसिने र बच्चे भा’को छु । अर्थात मेरा अग्रज दाजुहरुका अगाडी मेरो परिचय फेरिएको छ, म कसैको मसिने त कसैको बच्चे बनेको छु, म उही फुच्चे पत्रकार – युवराज विवस ।
आधा दशकअघि गौरादह र महारानी झोडामा जब म कक्षा ८-९ मा नै पढ्थे होला सायद त्यति बेला, कुनै एक निजी बिद्यालयमा ।
यही गौरादहमा, म समाचारको बाढीमा थिए । न म जान्दथें, तर पनि कनीकुथी कथ्थें समाचार, जुन मेरो लक्ष्य बन्थ्यो सायद त्यतिबेला । म सानो उमेरमा संगिठत भएको मान्छे । माफ गर्नु होला, कुनै पार्टीको चाहिँ होइन ।
म संगठित हुन्थे, बाल क्लब अनि बटुल्थें साथीहरु । त्यतिबेला म त्यस्तै १२, १३ बर्ष कै त थिएँ होला, जुन समय म कुनै रेडियोबाट प्रशारित कार्यक्रममा श्रोता क्लब खोलेर पनि लागें । असल शासन, छिनोफानो यस्तै यस्तै । जाग्यो अब मलाई पत्रकार बन्ने धुन । म तल्लीन भएर त्यही समाचारको बाढीमा हेल्लिएँ अर्थात खबरेहरुको भिडमा मिसिन पुगें। म अहिले त्यहिँ छु, आफ्नो भबिष्यका लागी तल्लीन भा’को छु, म त्यही खबरे ।
म केदार खड्काको पथमा थिएँ, अर्थात् म ७ मा पढ्दा त्यही खड्काकै असल शासन कार्यक्रमको क्लबमा थिएँ, भ्रष्टाचार बिरुद्धको अभियान रे ! म त्यही अभियानको ‘असल शासन हिमायती’ भा’को थिए । क्लब खुल्यो, म नै बनें अध्यक्ष । ६५ जनाको समुहको म नेतृत्व गर्थें । त्यसअघि मेरै अग्रसरतामा खोलिएको थियो, मैदानघोपा बाल समुह, त्यो पनि मेरै अध्यक्षतामा थियो । अब म पछ्यौटे (follower) भएको थिएँ तिनै केदार खड्काको अर्थात् उनकै असल शासन हिमायतीहरुको ।
म पूरै असल शासन हिमायती भइसकेको थें’ त्यतिबेला । केही मानिसलाई थर्काउने सम्म पनि गरें होला, त्यही असल शासनका नाममा वा भ्रष्टाचार बिरुद्धको अभियानमा । गाबिस सचिवसमेत थर्काइयो होला, हेल्थ पोष्टका अहेब समेत थर्किए होला मेरा कडा शब्दले । यस्तै थिए म त्यति बेला ।
म बिग्रिएँ अब, लागेन मलाई । हेल्थ पोष्टका अहेब थर्काएको निहुँमा समेत बिद्यालयको अफिस धाइयो । अनि म पत्रकार बन्ने जोस चढ्यो, म सायद ती नै असल शासनको सोलोगन ‘जे देखेँ, त्यही लेखेँ’ म फेरी पछ्यौटे भए ।
म बिद्यालयमा पढ्थें सायद कक्षा ८ मा होला, बिद्यालयमा दादुराको खोप अभियान चल्यो । बिद्यालयका शिक्षकले पनि खोप लगाएको मैले पत्रिकामा पठाउन लागेको कपी फेला पर्यो मास्टरको हातमा, अनि हप्काई खाएँ । इख बढ्यो मेरो म फेरी होमिएँ यही खबरेको अभियानमा ।
म ७ मा पढ्थें होला, त्यतिबेला । सार्बजानिक सुनुवाईको जोस चढ्यो, उही त म असल शासन हिमायती त थिएँ, त्यही भ्रष्टचार बिरुद्धको पथमा । अनि गरियो सुनुवाई । प्रमुख वक्ता थिए, अहिलेका साँसद दिपक कार्की ( गौरादह गाबिसका अध्यक्ष थे’ उनी त्यतिबेला) । उनी त छक्क परे रे भन्दै थिए । म त फुच्चे पत्रकार नै त थिएँ नि । मेरो ‘भाषण’ भने उनले, तर त्यो मन्तब्य थियो, सिकाएकै थिए नै केदार खड्काले ।
मैले पहिलोपटक समाचार लेखें पुर्वाञ्चल दैनिकमा छापियो ‘गौरादहमा बहस’ मेरो जिन्दगीको पहिलो समाचार थियो । त्यही खबरे अभियानको एउटा ‘पत्रे’ (मलाई साथीहरुले जिस्काउँदा पत्रकारलाई पत्रे भन्ने गर्छन) ।
म होम्मिएँ कै थिएँ त्यही अभियानमा । लागिरहेकै थिएँ म पत्रकारीतामा, म फुच्चे पत्रकार । अनि म लागिपरेको थिएँ अबिछिन्न । कतिले त मलाई पत्याएनन् पनि किनकी म सानो थिएँ । कक्षाका केही साथीहरुका अगाडि म नेता थिए, भने केही शिक्षकहरु मेरा बिरुद्ध टुप्पी नै कसेर लागेका थिए ।
म खबरेहरुको पथ पैल्याउने बाटोमा थिएँ, भेट्टाएँ मैले ‘मोफसल साप्ताहिक’ पत्रिका । छापिन्थ्यो, मेरो प्रिन्टलाइन (पत्रिकाको अन्तीम पेजमा सम्पादकको नाम लेख्ने तलपट्टीको ठाउँ) मा नाम । “युवराज विवश(महारानीझोडा)” । म फुच्चे त पत्रकार भइसकेको थिएँ त्यस्तै १४-१५ बर्षको उमेरमा । म साइकल पेलेर पुग्थें, पथरी समाचार लिएर ।
म पत्रकार बन्न तल्लीन थिए । म यतिबेला ‘शोख’ का रुपमा पत्रकारीता गर्दैथिए, वा इख थियो मेरो पत्रकारीता अनि मेरो डेष्टिनेशन ।
शुरु गरिसकेको थिएँ, मैले खबरेको पेशा । मेलै मोफसलमा लेखेँ, पहिलो सफ्ट न्युज बुझ्थें त्यति बेला (अहिले त्यो फिचर रै’छ) । लेखेँ ‘सुकुम्बासी बालबालिका शिक्षाबाट बन्चीत’ जुन मेरो पत्रकारीताका लागि एउटा नौलो जोस थियो । लागिरहें उही मिसनमा पत्रकारीता । म उही पथ पैल्याउने कोशिसमा थिएँ । एसएलसी सकियो, अनि लागियो उच्च शिक्षाका लागि दमकतर्फ । म, मेरै अस्तीत्व पत्रकारीतामा खोज्दै थिएँ । मेरो एम, अनि डेष्टीनेशन पत्रकारीता ।
शुरु गरेँ। पूर्वाञ्चल दैनिकमा, दमक सम्बाददाता । फेरी म फुच्चे पत्रकार, समस्या भोग्दै थिएँ । अग्रजहरुबाट ‘बाल’ दिने प्रबृतिबाट । म निख्रिदै थिएँ, खबरे अभियानमा । केही अग्रज साथीहरुको समिप्यता, मेरा लागि स्पेश भयो । म पत्रकारीतामा जग हाल्दै थिएँ ।दर्शन दैनिक बिराटनगरमा आबद्ध भएँ, अनि पर्र्यो मलाई लट्री । बालबालिका सम्बन्धी समाचार लेख्ने पत्रकारहरुको प्रस्ताव आव्हान गरियो, म झापाबाट छनौट भएँ । अनि लिएँ मैले एड्भान्स जर्नालिजम ट्रेनिङ, जुन आधारभुत भन्दा धेरै माथिको कोर्ष थियो ।
म मुलुकका १३ पत्रकारहरुमध्ये परें, बालबालिका सम्बन्धी समचार लेखनमा । जितें डिजिटल क्यामरा, अनि रेकर्डर । यो ट्रेनिङ मेरो पत्रकारीताको टर्निङ मोड बन्यो ।
दमकमा अग्रज पत्रकारहरुको सामिप्यताले मलाई अघि बढ्न प्रोत्साहन मिल्यो । अनि लागिरहें आफ्नो डेष्टिनेशनमा ।
म उही फुच्चे पत्रकार, अहिले म, समाचार लेखेर बाँच्न सक्ने भा’को छु । अब म फेरिएको छु ।
म फेरिएको छैन । म त उही फुच्चे हुँ । म त्यही फुच्चे पत्रकार अब मसिने र बच्चे भा’को छु । अर्थात मेरा अग्रज दाजुहरुका अगाडी मेरो परिचय फेरिएको छ, म कसैको मसिने त कसैको बच्चे बनेको छु, म उही फुच्चे पत्रकार – युवराज विवस ।
0 comments:
Post a Comment